زینب بلالی می‌گوید: «آقا رضا قلبی مهربان و دلسوز داشت و چه در باشگاه، چه در هیئت، چه در موکب با نام عمو رضا شناخته می‌شد و عمو رضای کل شهر بود و همیشه سعی می‌کرد تکیه گاه و آرامش دیگران باشد.»

«سهیلا عابدینی» می‌گوید: «تنها چیزی که در این دوران مرا آرام کرده، این حس خوبی است که از نام شهادت می‌گیرم و حضور همسرم که در همه شرایط در کنارم است.»

«حاج حسن معینیان» می‌گوید: «حضور در دو عرصه، میدان کارزار و خیابان هر دو تجلی قدرت و اتحاد یک ملت علیه هر دشمنی است.»

سیده زهرا حسینی‌بیات می‌گوید: «طی سال‌ها زندگی با بنده، همیشه حرف از رفتن و شهادت بر زبان داشت. زمینی نبود و همیشه آرزوی شهادت داشت. بعد از شهادت رهبر عزیزمان می‌گفت: دیگر زمین برایم تنگ شده است.»

«محمدحسن تبریزی‌امجد» می‌گوید: «آخرین دیدار به سادگی گذشت. نمی‌دانستیم که دیگر او را نخواهیم دید. دسته گلی بود به امانت نزد ما که خداوند آن را پس گرفت. او در زندگی طعم شهادت را چشیده بود.»

«حاج عبدالله دخانیان» می‌گوید: «یکی از مولفه‌های بسیار مهم و قدرت‌ساز در سرنوشت جنگ، مردم هستند که قوی‌ترین گزینه در بین مولفه‌های قدرت یک کشور مستقل به حساب می‌آید. جنگ بدون حضور سرنوشت‌‎ساز مردم هیچ نتیجه قابل قبولی ندارد.»

«معصومه بیاری» می‌گوید: «از آنجا که ما پیش‌تر یک‌بار داغ فراق را چشیده بودیم، این بار نیز با شهادت رهبر و مولای‌مان یاد شهید عزیزمان، ناصر را نیز برای‌مان تداعی و به‌شدت موجب آزردگی خاطر ما شد.»

لیلا عامری: «خانواده‌های شهدا، شهادت را پایان راه نمی‌بینند، بلکه آن را نقطه عطفی برای استمرار یک مسیر نورانی می‌دانند. شهادت رهبر عزیز، برای ما دقیقاً ادامه همان مسیر ایثار و بندگی است؛ مسیری که سال‌ها پیش با خون شهیدمان آغاز شد و اکنون با ریخته شدن خون رهبری فرزانه، مستحکم‌تر از همیشه تداوم یافته است.»

حسین شکرویان: دشمنان از ذات این نهضت درس نگرفته‌اند؛ مکتبی که امام خمینی(ره) بنا نهاد و رهبر فقیدمان با خون دل و بصیرتی کم‌نظیر پاسداری کرد، بر پایه ایمان و اتحاد بود.

سید رضی نبوی‌چاشمی: «نوشتن «تونل وحشت» و «نجیب غریب» واکنشی است به خطر فراموشی؛ نویسندگان نمی‌خواهند این بخش از حافظه‌ی ملی در هیاهوی امروز خاموش شود. او با قلمش وجدان تاریخی ملت را بیدار نگه می‌دارد.»