شهید «فرج‌الله محمدخانلو»، یکی از رزمندگان غیور ارتش جمهوری اسلامی ایران، در روستای ورسج از توابع شهرستان تاکستان دیده به جهان گشود و پس از اتمام تحصیلات خود، با حضور در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، در منطقه عملیاتی آبادان، با اصابت ترکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید «عباس قدوسیان»، از نوجوانی با حضور در مسجد و پایگاه بسیج، عشق به اهل‌بیت(ع) و دغدغه دفاع از انقلاب را در وجود خود پروراند و سرانجام به فیض شهادت نایل شد.

شهید «حسن حفاری»، در جریان تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی در زادگاهش قزوین هدف گلوله ماموران قرار گرفت و به فیض شهادت رسید.

شهید «غفار سعیدی»، در سنگرهای جنگ، تنش را سپر گلوله‌ها کرد و با جراحت‌های ماندگار، بازگشت، اما هیچ‌گاه شکایت نکرد. وی سال‌ها با ترکش‌هایی که در پیکر داشت، راه رفت، کار کرد، فرزندانش را بزرگ کرد و سرانجام در بیست‌ودوم اردیبهشت سال ۱۳۸۰، وقتی دیگر طاقت تحمل یادگارهای سخت جبهه را نداشت، در آغوش خاک قزوین آرام گرفت؛ گویی جنگ برایش تا نفس آخر تمام‌نشدنی بود.

شهید «صفرعلی معروفی»، با لباس سربازی راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد، اما تقدیر چنین بود که در بیستم خرداد ۱۳۶۰، در رودخانه جراحی به شهادت برسد و پیکر پاکش در گلزار شهدای زادگاهش آرام گیرد.

مرتضی «شاه‌محمدی»، در روستای تفک از توابع بوئین‌زهرا، دانشجوی زبان انگلیسی، معلم و بسیجی بود که سرانجام در شلمچه به شهادت رسید.

شهید «مجید خودستان»، خواب از حضرت ولی‌عصر(عج) نشانه شهادت خود را دریافت کرد. پنجم مرداد سال ۱۳۶۷ در اسلام‌آباد غرب، با اصابت ترکش و سوختگی شدید به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

شهید «حسن نوروزی‌فهیم»، دانش‌آموز سوم متوسطه، از میان درس و کتاب به ندای وطن لبیک گفت و در منطقه عملیاتی قلاویزان به کاروان همیشگی همرزمان شهیدش پیوست.

شهید «مجتبی وثوق»، در درگیری با اشرار و ضدانقلاب در بانه به شهادت رسید و امروز مزارش در گلزار شهدای قزوین، یادآور جوانمردی و ایثار این شهید والامقام است که در سنگر حق ماندگار شد.

شهید «محمدآقا رسولی‌دوست»، کشاورز ساده‌زیست و پدری مهربان از قزوین بود که در ۵۷ سالگی، با لباس مقدس بسیجی، برای دفاع از میهن به جبهه شتافت.