غفور هر روز برای اوغذا می برد،وقتی به او گفتم چرا این کار را می کنید؟در جواب گفت:آقا از دستمزدم کم بکنید!غافل از این است که اگر این رویه را ادامه دهد دیگر دستمزدی باقی نمی ماند...
روزی او را به خاطر انجام کاری به خانه مادرم فرستادم خیلی زود برگشت.با دوچرخه دوستش رفته بود و از اینکه در بین راه توانسته بود به یک پیر زن در بردن وسایل او به منزلش کمک کند در پوست خود نمی گنجید...
شب قبل از شهادت از من اصرار کرد تا سحری بیدارش کنم.فردای آن روز به حمام رفت ،لباس های نو به تن کرد و سر کار نرفت و خود را برای حضور در راهپیمائی 15 خرداد سال 63 آماده نمود...
اکثر این ترکش ها باعث عفونت سطحی پوست بدنش شده بود را با سنجاق خارج می کرد گو اینکه درد ناشی از آن را برای خدای متعال تحمل می کرد و به روی خود نمی آورد...