بهروز توحیدی از جانبازان 70 درصد کرمانشاهی است که بعد از گذشت 32 سال همچنان در نبرد با عوارض مجروحیت شیمیایی است. وی ضمن ابراز انزجار از جنگ می گوید: از مجروحیتم ناراحت نیستم، زیرا " جنگ ما، جنگ دفاع بود" و ما آغازگر نبودیم.

لبخند از لبش دور نمی شد. آرام بود اما بی قراری عجیبی در تمام حرکاتش پیدا بود. گفتم: علی امروز یه جور دیگه ای؟ گفت: میدانی چیه، من توی عملیات بعدی شهید می شوم. این را به همسرم هم گفته‌ام.

پزشکان، پرستاران و حتی امدادگران به او گفتند: باید روزه ات را بشکنی و آب و مایعات مصرف کنی. اما او مقاومت می کرد. نمی خواست روزه اش ناقص بماند و بشکند، هیچ جوری کوتاه نمی‌آمد. این پسرک خردسال می گفت " من روزه ام را نمی شکنم. حاضر به روزه خواری و ترک روزه نیستم. خدا شفا دهنده من است اگر قرار است که در ماه رمضان بمیرم چه بهتر که با زبان روزه به حضور خداوند شرف یاب شوم.

خلاصه به فرماندهی سید محمد سعید جعفری و آیت شعبانی و جمعی از رزمندگان به همراه عموکرم به طرف منطقه حرکت کردیم که 30 نفر می شدیم و فقط ۲۰ روز آموزش دیده بودیم و به همراه لشکر ۲۸ پیاده کردستان موفق به آزادسازی پادگان سنندج شدیم.

رضا نظری و عزیز ملکی دو جانبازی که درجنگ هشت ساله دفاع مقدس به مدت 10 سال در یک اردوگاه دراسارت بودند، از شکنجه ها، مقاومت ها و فداکاری های رزمندگان در آن زمان می گویند.

هر زمان که بیاد آن واقعه می افتم اشک شادی در چشمانم حلقه می بندد و از خدا آرزوی فرج آقا امام زمان( عج ) را دارم تا بار دیگر صورت زیبای او را ببینم

بهرام قصابیان که در اسارت و در حین شکنجه عراقی ها به درجه جانبازی رسیده، می گوید: در حال عبور از "کانال مرگ" بودم که با ضربه ی یکی از عراقی ها قطع نخاع شدم و هیچگاه آن لحظه را فراموش نمی کنم.

مادرم به شهید گفت:این بار را به جبهه نرو. اوگفت: نه مادر هنوز توی جبهه به من احتیاج دارند مسئولیتم آنجا سنگین تر است. تازه اگر من به جبهه نروم دیگری هم نرود پس کی می خواهد جلوی دشمن را بگیرد.

پدر مرا در آغوش گرفت، پیشانی ام را بوسید و چند لحظه نگاهم کرد و بعد خواهرم را بوسید و به مادر گفت: مواظب بچه ها باش. از زیر قرآن رد شد و رفت.

محمدرضا گفت: خدا را شکر که من در این تصادف کشته نشدم امیدوارم مرگ به نحوی دیگر در جبهه هنگام انجام ماموریت به سراغم بیاید و از فیض شهادت برخوردار شوم. اواخر پاییز سال همان سال بود که به آرزویش رسید.