همرزم شهید «سیدعبدالناصر رستمکلایی» می‌گوید: «ما از همان دوران کودکی با هم بودیم، از لحاظ رفتاری نمونه بود، در سخنرانی‌ها و نماز جمعه همیشه پیش قدم بود، رفتار بسیار خوبی داشت و همیشه وقت خود را برای اسلام و دین می‌گذاشت.»

همسر شهید «سیدعبدالله احسانی کنتی» می‌گوید: آخرین بار در لحظه خداحافظی دستم را بوسید و گفت: تو برایم خیلی زحمت کشیدی! مرا تحمل کردی و در سختی‌ها پا به‌پای من بودی. بعد وقتی سوار ماشین شد، کاپشنش را به من داد و گفت: این را به یادگار از من داشته باش. من دیگر بر نمی‌گردم.

برادر شهید «عبدالرحیم عزیزی» می‌گوید: «در جبهه چنگوله هیچ کس جرأت نداشت از سنگر خود بیرون بیاید و غذا بگیرد. مسئول غذا یا تدارکاتچی، به محض اینکه وارد آن منطقه می‌شد، صدا می‌کرد عبدالرحیم بدو! او از هر جایی که بود با سرعت زیاد و با حالت دویدن می‌رفت و غذا را می‌گرفت و در بین بچه‌ها پخش می‌کرد. او این کار تدارکاتچی را با خونسردی انجام می‌داد درحالی که بقیه رزمندگان خیلی ترس و واهمه داشتند که از سنگر بیرون بروند.»

برادر شهید «عبدالرضا آهنی» میگوید: آخرین باری که می‌خواست به جبهه برود بنده به ایشان گفتم: عبدالرضا کجا می‌روی؟ گفت: جبهه، گفتم: پسرم! این دفعه جبهه فرق می‌کند، از زمین و زمان آتش می‌بارد. گفت: مگر چیزی جز شهادت است؟ من حرفی نداشتم فقط گفتم برو.

برادر شهید «علی احمدی آسوری» میگوید: وقتی که من خدمت سربازی در شیراز بودم ایشان برای دیدن من به شیراز آمده بود. من دیدم کفش فرسوده به پا دارد برای این که ناراحت نشود به او گفتم این جا کفش ارزان است بیا برویم برایت کفش بخرم. ایشان قبول نکرد ولی به اجبار تن به کار دادند. زمانی که به قائمشهر برگشتم دیدم کفش ندارد و همان کفش فرسوده را به پا دارد. وقتی جویا شدم گفتند کفش را شست و به یک شخص مستمند داد.

همرزم شهید «علیرضا نوبخت» می‌گوید: «وقتی به کردستان اعزام شد، می‌گفت: الان که در سفر هستیم، باید تمام هم و غم‌مان را بگذاریم تا بتوانیم شهر را از وجود دشمنان پاک کنیم تا مردم بتوانند زندگی قبلی خود را در پیش بگیرند.»

همسر شهید «مرتضی محبی» میگوید: آخرین مرحله‌ای که شهید به جبهه می‌رفت آن روز حال عجیبی داشت. سکوتی معنادار از او مشاهده می‌شد و خیلی کم صحبت می‌کرد مرتب در فکر بود تمام رفتارش وداع گونه بود بسیار صمیمی و خوشحال در عین حال گویا یک دلواپسی و نگرانی هم در وجودش مشاهده می‌شد.

خواهر شهید «یحیی قمی تبار بین» میگوید: شهید همیشه دوست داشت به جبهه برود و در بین رزمندگان باشد. جنگ را به خانه ترجیح می‌داد و به ما سفارش می‌کرد که هر کاری از دست شما بر می‌آید برای رزمندگان در پشت جبهه انجام دهید.

همسر شهید «حبیب الله افتخاریان» می‌گوید: «نمازش همیشه اول وقت بود. اوایل ازدواج‌مان که به آن صورت نماز جماعت برپا نمی‌شد، ما سعی می‌کردیم که در خانه، با بچه‌ها نماز بخوانیم. او علاوه بر آن، به فرزندان‌مان سفارش می‌کرد که حتما بعد از نماز، یک آیه قرآن بخوانند.»

دوست شهید «مهرداد رفیعی کشتلی» می‌گوید: از آن جایی که بنده از بدو کودکی و همچنین دوران تحصیل با ایشان بودم هیچگونه انحرافی از وی ندیدم همیشه حامی انقلاب و مستضعفین بود. در مورد حجاب به خانم‌ها خیلی تأکید می‌کرد و در جلسات مکرراً گوشزد می‌نمود که از کار‌های خلاف که زیبنده انقلاب نیست بر حذر باشیم.