"حمیدرضا جورابچی"، ساکن اراک و متولد ۱۳۴۵، در گفت‌وگویی کوتاه درباره جنگ ۱۲روزه ایران و اسرائیل، این جنگ را «نمایش قدرت» توصیف کرد و گفت در صورت نیاز، برای دفاع از خاک کشور و خانواده‌اش دوباره خواهد جنگید.

ذبیح‌الله اسکندری، متولد یکم شهریور ۱۳۴۵ با اشاره به فضای صمیمی و یکدست جبهه‌های دفاع مقدس گفت در منطقه، فرمانده و سرباز فرقی با هم نداشتند و همین همدلی در کنار استقلال‌خواهی جمهوری اسلامی، از نگاه او، علت مخالفت قدرت‌های جهانی با ایران و حمایت آنان از عراق بود.

جانباز "غلام‌عباس صالحی"، متولد سال ۱۳۳۶، با مرور سوابق حضور خود در دوران دفاع مقدس، از خدمت در مناطق سنندج و مریوان و شرکت در عملیات‌های طریق‌القدس، بیت‌المقدس، خیبر، بدر و والفجر ۸ سخن گفت.

"کریم قربانی" با تأکید بر اینکه پیروزی ایران در جنگ تحمیلی با وجود کمبود امکانات و به مدد عنایت الهی رقم خورد، گفت در صورت وقوع جنگ دوباره، همچنان آماده دفاع از خاک کشور است.

شهید "علی جعفری" از همان روزهای جوانی، دل در گرو انقلاب و دفاع از میهن داشت. پس از پیروزی انقلاب به سپاه پیوست و راهی کردستان شد؛ اما پس از پایان مأموریت، دوری از همرزمان را تاب نیاورد و داوطلبانه دوباره به جبهه رفت. او در خرمشهر و مهران جنگید و سرانجام پس از ماه‌ها حضور در مناطق عملیاتی، هجدهم مرداد ۱۳۶۲ در ارتفاعات قلاویزان مهران، در حالی که معاون گردان روح‌الله(ع) لشکر ۱۷ علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) بود، به شهادت رسید.

شهید "عباس جعفری" از کودکی طعم سختی را چشیده بود؛ تابستان‌ها با دوچرخه جوراب می‌فروخت تا کمکی برای هزینه‌های خانواده باشد و در مدرسه نیز به درس‌های مذهبی علاقه داشت. وقتی جنگ آغاز شد، با وجود بیماری مادر و مخالفت خانواده، جبهه را بر ادامه تحصیل ترجیح داد و گفت: «در جایی که جنگ است، من جبهه را واجب‌تر از مدرسه می‌دانم.» این جوان شهابیه‌ای پس از سال‌ها حضور داوطلبانه در جبهه و ۱۸ ماه خدمت به‌عنوان پاسدار وظیفه در سپاه مریوان، هجدهم مرداد ۱۳۶۴ در منطقه بوکان در درگیری با گروهک‌های ضدانقلاب به شهادت رسید.

شهید "مرتضی نظری" هنوز جوان بود، اما از کودکی سختی زندگی و معنای ایستادگی را در کنار پدر کشاورزش آموخته بود. وقتی جنگ تحمیلی آغاز شد، مزرعه را به مقصد جبهه ترک کرد تا در برابر دشمن بایستد. او چهار ماه در گردان علی‌ابن‌ابی‌طالب(ع) لشکر ۱۷ حضور داشت و سرانجام هفدهم مرداد ۱۳۶۲، در عملیات والفجر ۳ و منطقه امامزاده حسن(ع) مهران، بر اثر اصابت ترکش به سر، به شهادت رسید.

شهید "مصطفی آدینه" فقط برای دفاع از میهن به جبهه نرفت؛ دلش برای رزمندگانی که در کنارشان می‌جنگید نیز می‌تپید. هر بار که به مرخصی می‌آمد، از مادرش می‌خواست برای بچه‌های جبهه فتیر و مربا آماده کند. این سرباز صبور و باگذشت، پس از مجروحیت شدید در منطقه مهران و تحمل ماه‌ها بستری و جراحی، سرانجام به شهادت رسید و در گلزار شهدای اراک آرام گرفت.

شهید "محرم غلامی"، جوانی مؤمن، پرتلاش و اهل مطالعه بود که از کودکی با نماز، قرآن و مسجد انس داشت. او پیش از رسیدن به سن سربازی، داوطلبانه به‌عنوان بسیجی راهی کردستان شد و پس از چند ماه حضور در جبهه، به خدمت سربازی در تیپ ۳ مریوان درآمد. محرم در نامه‌ای از جبهه خطاب به مادرش نوشت: «مادر جان مرا ببخش، من از صمیم قلب دوست دارم.» چهاردهم مرداد ۱۳۶۷، هنگام درگیری با گروهک‌های ضدانقلاب در منطقه مریوان، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.

شهید "عباس قربان‌پور"، فرزند علی‌اکبر، اول تیرماه ۱۳۴۹ در روستای مزرعه‌نو از توابع آشتیان متولد شد. او جوانی مؤمن و دلاور بود که تحصیلات خود را تا سال سوم راهنمایی ادامه داد و در دوران سربازی به‌عنوان پاسدار وظیفه سپاه سردشت راهی جبهه شد. عباس در آخرین خداحافظی خود با خانواده، با شوقی وصف‌ناشدنی از رفتن به جبهه گفت: «از اینکه دارم به جبهه می‌روم از فرط خوشحالی می‌خواهم بال دربیاورم.» سرانجام پانزدهم مرداد ۱۳۶۷ در منطقه سردشت و در جریان درگیری با گروهک‌های ضدانقلاب به شهادت رسید.