بین راه؛ بچه ها مرا در جلوی بیمارستان کنار دست راننده می بینند؛ دست و پا شکسته و گچ گرفته. چون حالم بد بود، مرا جلو گذاشته بودند تا شاید حالت تنگی نفس و خفگی ام بر طرف شود. یک دفعه متوجه شدم یک نفر مرتب داد می زند:" بابا... بابا..." سرم را برگرداندم پسرم بود مرا از شیشه ماشین دیده و شناخته بود.

برادر حاج علیانی، فرمانده تیپ قائم ( عج ) کرمانشاه به علی سوری گفت: " دعایی کن تا خدا ما را از این شرایط نجات دهد." علی سوری گفت:" من دعا نمی کنم."برای من این جواب تعجب آور و سؤال برانگیز بود. گفتم: " چرا؟ " با یک لبخند گفت: "از خدا خجالت می کشم. خدا می گوید هر زمان که دچار سختی می شوی یاد من می افتی!

هفت دلاور را روی خاک، کنار چشمه گذاشتند. منظره ی غمگینی بود هیچ وقت نشده بود که بخواهیم هفت نفر را با هم به خاک بسپاریم. تمام مردم روستا، کنار چشمه، مثل ابر بهار گریه می کردند انگار شب عاشورا بود.

شهید "غلامحسین اعظمی گیلان" در بسیاری از عملیات ها با سمت مسئول پرسنلی و جانشین فرماندهی سپاه صحنه فعالانه شرکت کرد. بزرگترین آرزویش شهادت و رسیدن به لقاء الله بود. سرانجام در ۳۱ تیرماه ۱۳۶۷ در منطقه تاجیک گیلانغرب بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.

سرانجام این شهید بزرگوار اسلام در تاریخ 24 بهمن ماه سال 1364 و در عملیات والفجر 8 در حالی که به همراه نیروهایش مشغول باز کردنِ پل شناوری که از خرمشهر به جزیره ی ام الرصاص زده بودند بود مورد اصابت ترکشِ بمباران هوایی در آن ناحیه قرار گرفت و پیکر تنومند ِ این سردار رشید اسلام در حالی که ذکر یازهرا بر روی لب هایش زمزمه می شد روی تکّه پلِ جدا شده افتاد و سپس با کمک قایق های مستقر در منطقه پیکر پاک و مطهرش به خشکی انتقال یافت.      

در عملیات والفجر 5 حمید رضا بی سیم چی بود و از رمز عملیات اطلاع داشت، همه آنها را روی کاغذی یادداشت کرده بود. به هنگام نبرد و شدت گرفتن حملات دشمن و حساس شدن منطقه برای این که رمز عملیات به دست دشمن نیفتد آنها را تکه تکه کرده و داخل دهانش گذاشته بود. که هنگام کفن و دفن متوجه این قضیه شدیم.

وقتی که در منطقه شمال با ماشین روی مین رفته بود پایش به شدت آسیب دید. او را به بیمارستان ارومیه بردند. پزشک معالجش حال او را پرسید با وجودی که درد از چهره اش می بارید گفت: " حالم خوب است."

مدت ها از آن روز گذشت روزی که پیکرش را آوردند یاد آرزویش افتادم، او تمام بدنش سوخته و قابل تشخیص نبود و دو دستش هم از بدنش جدا شده بود.

بعدها دوستانش تعریف کردند که درست همان شبی که من به انتظار آمدنش بیدار ماندم. بابا هم آن شب همه اش به فکر ما بوده، و ساعت ها به عکس من و مادر نگاه می کرده.

پسرم گفت: بابا! بابا بود خندید و دست برایم تکان داد. من که نفس نفس می زدم و دستهایم می لرزید، گفتم: آرام باش پسرم. گفت: مادر بابا رفت توی همین باغ بزرگ! اما آنجا جز چند درخت کاج چیز دیگری نبود.