خیلی وقت پیش تو را دیده بودم اما خودم را پنهان کردم تا مرا به خانه نبری.من هم کلی با او بحث کردم و او را راضی کردم که به منزل برگردد. زمانی که به طرف منزل در حرکت بودیم " ولی الله " گفت: می دانی چرا با تو برگشتم؟ به خاطر این که تو رزمنده هستی و احترام رزمندگان واجب است و ما باید احترام رزمندگان را نگاه داریم.

گفتم عراقی ها به سمت شهر می روند بازم می شنیدم که این ها نیروهای خودی هستند و عقب نشینی می کنند هوا گرگ و میش شده بود که فهمیدیم عراقی ها وارد شهر شدند.عراقی ها ما را به رگبار بستند یک تیر به زیر چشمم اصابت کرد و از صورتم خون جاری شد عرصه بر همه ی بچه ها تنگ شد و ما را اسیر کردند.

خیر و برکت انقلاب را برای مردم بازگو می کرد و زمان انقلاب را با زمان طاغوت مقایسه می کرد و امتیازهای انقلاب را بر می شمرد. به آن چه داشتیم، قانع بود.

مقارن دهه ی اول محرم سال 1359، براي آزاد سازی منطقه قراویز، در محورهای گیلان غرب، سرپل ذهاب و در غرب کشور اين تفکر رواج یافته بود كه اگر در عاشورا همزمان حمله كنيم، ارتش عراق مقاومت نمی کنند و چون بچه های ما خون حسینی در رگ هایشان وجود دارد و با عشق به امام حسین (ع)، حتما" پیش روی خواهیم کرد و با حمایت مردم عراق، منطقه آزاد می شود.

رضا موزونی، در سال های جنگ و در روز واقعه ی بمباران پناهگاه پارک شیرین کرمانشاه که آن زمان یک پسر بچه کلاس هفتمی و شاهد ماجرا بوده، از واقعه ی تلخ آن روزها می گوید.

روز عملیات فرا رسید محورها و ستون ها مشخص شده بود این اولین باری بود که بین محور عملیاتی ما فاصله افتاد. اولین ستون حرکت کننده، حسین بود. قبل از حرکت به طرفم آمد نگاهمان در هم گره خورد، برق چشمان حسین، اشک را در چشمم جاری کرد.

غلامرضا ۱۴ ساله بود که به جبهه رفت؛ چهار روز از اعزامش گذشته بود که به ما خبر دادند در تنگه چزابه به شهادت رسیده و جنازه‌اش هم در همان منطقه جا مانده است.

مجروح‌های بسیاری را می‌دیدم که من در مقایسه با آن‌ها وضعیت بهتری داشتم. زخمی‌ها خیلی زیاد بودند برای همین به خودم اجازه ندادم سوار شوم. بالگرد پُر شد و آماده‌ پرواز؛ اما در حین بلند شدن پروانه‌اش به تابلوی هلال‌ احمر گیر کرد و به زمین خورد. بالگرد دوباره بلند شد؛ ولی دوام نیاورد و سقوط کرد و همه‌ سرنشینانش شهید شدند. من هم با چشمانی اشک‌بار و به زحمت دوباره خودم را به پاسگاه رساندم.

دستهایم از شدت كار بسیار زبر شده بود. با شهید حسین علیخانی دست دادم، دستم را محکم فشار داد، خم شد و دستم را بوسید.

دوست شهید فتاحی گفت: خدمات شهید فتاحی در پرورش شاگردانی که هرکدام خلبانانی تیزپرواز و سرمایه‌های ارزشمند برای نیروهای مسلح هستند تا همیشه باقی می‌ماند.