نوید شاهد: با حاج داوود كريمي صحبت كردم كه در "باشگاه گلف" كه بعد از پيروزي انقلاب اسلامي،آن را به اسم «پايگاه منتظران شهادت» تغيير نام داديم، تا اين افراد را سازماندهي و اداره كنيم.صحبت با حاج داوود بر سر چگونه دفاع كردن بود.

نوید شاهد: مديرمسوول روزنامه اطلاعات، سردار شهيد حاج داوود كريمي را از جمله مردان انقلابي و وفادار به امام و انقلاب توصيف كرد و افزود: پس از شهادت حاج داوود طيف هاي مختلف مردم با حضور در مراسم بزرگداشت وي حق او را اداء كردند و نشان دادند كه حاجي چقدر برايشان غزيز بوده است.

نوید شاهد: در پي شهادت سردار رشيد اسلام آقاي حاج داوود كريمي مقام معظم رهبري در پيامي فرمودند: «آن مرد با ايمان و ايثارگر را در همه دوران پس از انقلاب داراي صدق و صفا شناختم.»

رفتگر مي‌دانست كه حاج داود زماني فرماندهي بزرگ بوده و حالا كه جنگ تمام شده او به سر كار خود يعني كارگاه تراشكاري برگشته و از آن همه به گوشه‌اي كوچك و ناني بخور و نمير قناعت كرده است.

حاج داود در كارگاه خود چهار كارگر داشت و يك پادو. پسرك كم سن و سال‌ترينشان بود كه تازه به جمع كارگرها پيوسته بود. روزي كه به در مغازه حاج داود آمد، اميد نداشت كه استخدامش كند. چون هر جايي كه رفته بود، گفته بودند، به كارگر ساده نياز نداريم. اما حاجي قبولش كرد، چون او هم مثل كارگرهاي ديگر اين مغازه پدر نداشت و به عنوان بزرگ‌ترين فرزند پسر، سرپرست يك خانواده بود.

باورش سخت است؛ اما فرماندهي كه خواب راحت را از دشمن گرفته بود، حالا به عنوان يك رزمنده ساده، انتظار عمليات را ميكشيد.

بعضي‌ها از اينكه او سنگر فرماندهي را با سنگر تداركات اشتباه گرفته بود زدند زير خنده؛ اما حاج داود از جا بلند شد و به دنبال بسيجي از سنگر بيرون رفت.

حتماً كار سختي بود بلند كردن ستوني به ارتفاع بيست‌متر و پهناي يك بغل پر، اما هر جوري بود كشيده بودنش بالا،‌ كنار پايه‌اش ـ يعني همان جايي كه قبلاً علامت سفيد زده و بعد كنده بودند تا لوله‌هايي پهن‌تر از ستون‌ها را درش چال كنند

مدتي است به صرافت افتاده ام خاطراتم را پاکسازي کنم و گويي زمان مناسبي پيش آمده. وقتي صفحات انبوه دفترچه ي خاطراتم را يکي يکي ورق مي زنم و خاطرات شيرين، تلخ، تکان دهنده و خاطره انگيز را مرور مي کنم، دلم مي گيرد. حتي خاطرات شيرين و خنده دار هم آن قدر سينه ام را مي فشارد که نه تنها بغضم، که وجودم مي خواهد بترکد

تهمينه دختر عبدالباقي هفت قدم رو به قبله برمي‌داشت و مي‌گفت: به اين قبله‌ي حاجات خودم ديدمش، با همين چشم‌ها؛ نيمرخش را. آمد پاي پنجره. به گمانم از روي درگاه چيزي برداشت يا شايد هم چيزي گذاشت. مونس انگار غفلتاً لاي پنجره را باز گذاشته بود.