قسمتی ازیک مثنوی بلند از زنده یاد محمدرضا آقاسی

شب در خانه بودیم که ماشین نظامی از طرف بیجار آمد و به ما گفت که لطیف مجروح شده است و در تهران است. همه خانواده به تهران رفتیم و در بیمارستان بود که متوجه شدیم لطیف شهید شده است.

وقتی لطیف شهید شد. همسرش باردار بود وعباس پسر کوچکش 5 ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمد.

زمانی که برای مرخصی به روستا می آمد برای همه فامیل و حتی اهل روستا سوغاتی می آورد و چون آن زمان در روستا رسم بود که هر کس از سفر می آمد و برای کسی سوغاتی می آورد او را شام یا نهار دعوت می کردند ولی لطیف دوست نداشت کسی را به زحمت بیندازد می گفت: چرا خرج روی دست مردم بگذارم.

برادرم لطيف برای والدین و خانواده خود ارزش و احترام زيادي قائل بود به همین جهت همیشه مقيد بود علی رغم تمام مشکلات، همانند دوری راه، مشغله های شغلی، هر ساله در لحظه تحویل سال نو در کنار والدین و خانواده باشد.

ایشان از ایام نوجوانی در همه مراسم مذهبی روستای محل تولدش شرکت داشت

در خاطرم هست كه ايشان چه در زمان قبل از استخدام در ارتش و چه در زمان دوري از خانواده سعي فراوان داشتند تا از احوال تك تك افراد خانواده غافل نمانند

‬سال پایانی حكومت پهلوی در حالی آغاز شد كه علیرغم اوج گیری اعتراضات مردمی ،‌كمتر كسی باور می‌كرد كه این رژیم نتواند سال جاری را به پایان برساند البته بودند كسانی چون امیراسدالله علم � یار همراه محمدرضا پهلوی � كه در یادداشتهای روزانه‌اش فروپاشی حكومت را پیش بینی كرده بود، ‌اما هنوز زنگ خطر جدی در بین رجال پهلوی به صدا در نیامده بود. تابستان 1357 دوره پر التهابی آغاز شد كه به سقوط حكومت انجامید.

نوید شاهد: مردم هر روز راهپیمایی می‌كردند. دهها هزار تن از تظاهر كنندگان مخالف و قدرتمند ،‌ با سردادن شعار از خیابان‌های تهران ،‌ پایتخت نامأنوس ،‌ رد می‌شدند. مردم با فریاد و طنین صدای مخالفین ،‌به جوش و خروش درآمدند. موضوع اعتراض مردم ،‌ سیاستهای فرمانروایی محمدرضا شاه پهلوی ،‌بود. برخی پلاكاردهایی با خود حمل میكردند كه خواستار خلع شاه بود سایرین خواستار بازگشت آزادی‌های سیاسی و مدنی نادیده گرفته شده‌ی گذشته و اجرای قوانین اسلامی بودند.

در پی سیاست‏ سركوب خونین رژیم در اواخر بهار تا اواسط تابستان‏1357 ه.ش. از شدت و گستره اعتراضات و فعالیت های مخالفان تا حد زیادی كاسته شد و در تیر ماه همان سال، اوضاع كشور كاملا رو به آرامش نهاد. ناظران خارجی، مفسران سیاسی و كارشناسان رژیم به این جمع‏بندی دست‏یافتند كه شاه پس از یك رشته درگیری با شورشیان و سركوب مخالفان از دی ماه‏1356 تا خرداد1357، اكنون ابتكار عمل را به دست گرفته و كاملا بر اوضاع مسلط گشته است و اكنون هیچ خطر جدی رژیم را تهدید نمی‏ كند.