حجت الاسلام و المسلمين حاج سيد نورالدين رحيمي
نماينده مردم ملاوي لرستان
شهيد سيد فخرالدين رحيمي در سال 1323 در شهر خرم آباد در يك خانواده روحاني
متولد شد . پدر بزرگش مرحوم حجت الاسلام سيد علي اكبر رحيمي ، از علماي
بزرگ شهر خرم آباد بود .
شهيد سيد فخرالدين رحيمي ، پس از خاتمه دوران دبستان چون تحت تكفل برادر
بزرگ و روحاني خود حجت الاسلام حاج سيد نورالدين رحيمي بودند و ايشان هم
براي ادامه دروس ديني به قم مشرف شده بودند ، با ايشان به قم آمدند و رسماً
دوران طلبگي خود را آغاز نمودند و تا دورة ‹‹ سطح ›› پيش اساتيد حوزة
علميه تحصيلات خود را ادامه دادند ، تا سال 1341 كه ماجراي مدرسه فيضيه پيش
آمد و ايشان وارد مبارزات شدند . يكروز در حاليكه مشغول چسباندن اعلاميه
اي از امام بود ، گرفتار مأموران دژخيم پهلوي گرديد و به شش ماه زندان
محكوم شد . پس از پايان زندان به شهر خرم آباد برگشت و پايگاه مبارزاتي خود
را در مسجدي بنام علوي طرح ريزي نمود كه ضمن برگزاري نماز در همان مسجد به
ارشاد جوانان پرداخت و الحق چه جوانان پر شوري تربيت نمود .
دومين بار پس از تبعيد به علت كندن تابلوهاي خيابان ششم بهمن و گذاردن
تابلوي خيابان علوي به جاي آن به 6 ماه ديگر زندان محكوم شد . سومين بار
محكوميت ايشان بزندان در مسجد خرم آباد صورت گرفت و پس از اينكه ايشان از
اشرف پهلوي بنام اشرف بلاشرف نام ميبرد و مي گفت كه اين فاحشه دربار ،
هروئين به اين مملكت مي آورد و جوانان معصوم را در دام اعتياد مي اندازد و
برادر بي شعورش قرآن آريامهري بچاپ مي رساند ، كه باعث 6 ماه زندان مي گردد
كه 2 ماه در شهر خرم آباد در زندان شهرباني و 4 ماه ديگر را در زندان
كميته مشترك باصطلاح ضد خرابكاري ، در زندان انفرادي توأم با شكنجه هاي غير
قابل تحمل ، بطوريكه تمامي آقايان علماي لرستان كه به ملاقات ايشان رفته
بودند اذعان دارند كه آثار اين شكنجه ها در ظاهر وي پيدا بوده است .
پس از خلاصي از زندان خرم آباد ممنوع المنبر مي شود و ايشان كه تمامي وجودش
به اسلام و آگاهي دادن به مردم مسلمان بود ، به دهات اطراف خرم آباد و بين
عشاير غيور لرستان مي رود و ضمن ارشاد آنها بتعاليم دين مبين اسلام ،
عشاير دلير لرستان را به شورش عليه حكومت غاصب پهلوي تشويق و ترغيب مي
نمايد كه پس از آگاهي ، مأمورين ساواك بلافاصله وي را دستگير و پس از مدتي
زندان وي به ايرانشهر تبعيد مي شود كه در آنجا با برادر همرزمش جناب آقاي
حجت الاسلام و المسلمين حاج سيد علي خامنه اي روبرو مي شود و پس از مدتها
هم منزلي و همسنگري با ايشان و در اثر فعاليتهاي بي حدشان و محبوبيت در بين
برادران اهل تسنن ، ساواك در مي يابد كه وجود اين دو روحاني باعث بهم
ريختن شهر ايرانشهر خواهد شد و لذا آنها را از يكديگر جدا مي نمايد و هر
كدام را به شهري ديگر تبعيد مي كند كه شهيد فخرالدين رحيمي به شهر اقليد
فارس تبعيد مي شود و بلافاصله پس از اجتماعات ضد رژيم مردم مسلمان و به پا
خاسته ايران ، ايشان به تبعيد اهميت نداده و به خرّم آباد سفر مي نمايد و
رهبري مردم را در اجتماعات به عهده مي گيرند و در زماني كه ساواك شبانه به
خانة علماي لرستان حمله مي كند ، همگي را دستگير مي نمايد ، منجمله برادر
بزرگ اين شهيد جناب حجت الاسلام آقاي حاج سيد نورالدين رحيمي و چند نفر از
جوانان پر شور و مسلمان خرم آباد ، ايشان را فراري مي دهند و مدت چند هفته
اي بطور مخفيانه در يكي از دهات نزديك خرّم آباد زندگي مي كنند و پس از
خلاصي روحانيون از زندان كميته ، ايشان بطور آشكار مبارزات خويش را تا
پيروزي انقلاب ادامه ميدهند و مسجد علوي را پس از پيروزي انقلاب بصورت
كميته در ميآورند و جوانان پر شوري را كه سالها عليه حكومت جبار پهلوي به
مبارزه پرداخته بودند ، براي حفظ نظم خرّم آباد سازماندهي مي نمايد والحق
كه خدمات بعداز انقلاب اين شخصيت بزرگوار ، كمتر از دوران سياه آريامهري
ايشان نمي باشد .
وي در سن 36 سالگي از طرف مردم ملاوي به نمايندگي مجلس شوراي اسلامي برگزيده شد و به عضويت در كميسيون طرحهاي انقلاب در آمد .
تا سرانجام در شامگاه خونين 7 تير 60 به همراه 71 تن از ياران امام در دفتر حزب جمهوري اسلامي به فيض شهادت نايل مي آيد .
شهيد سيد فخرالدين رحيمي در سال 1323 در شهر خرم آباد در يك خانواده روحاني
متولد شد . پدر بزرگش مرحوم حجت الاسلام سيد علي اكبر رحيمي ، از علماي
بزرگ شهر خرم آباد بود .
شهيد سيد فخرالدين رحيمي ، پس از خاتمه دوران دبستان چون تحت تكفل برادر
بزرگ و روحاني خود حجت الاسلام حاج سيد نورالدين رحيمي بودند و ايشان هم
براي ادامه دروس ديني به قم مشرف شده بودند ، با ايشان به قم آمدند و رسماً
دوران طلبگي خود را آغاز نمودند و تا دورة ‹‹ سطح ›› پيش اساتيد حوزة
علميه تحصيلات خود را ادامه دادند ، تا سال 1341 كه ماجراي مدرسه فيضيه پيش
آمد و ايشان وارد مبارزات شدند . يكروز در حاليكه مشغول چسباندن اعلاميه
اي از امام بود ، گرفتار مأموران دژخيم پهلوي گرديد و به شش ماه زندان
محكوم شد . پس از پايان زندان به شهر خرم آباد برگشت و پايگاه مبارزاتي خود
را در مسجدي بنام علوي طرح ريزي نمود كه ضمن برگزاري نماز در همان مسجد به
ارشاد جوانان پرداخت و الحق چه جوانان پر شوري تربيت نمود .
دومين بار پس از تبعيد به علت كندن تابلوهاي خيابان ششم بهمن و گذاردن
تابلوي خيابان علوي به جاي آن به 6 ماه ديگر زندان محكوم شد . سومين بار
محكوميت ايشان بزندان در مسجد خرم آباد صورت گرفت و پس از اينكه ايشان از
اشرف پهلوي بنام اشرف بلاشرف نام ميبرد و مي گفت كه اين فاحشه دربار ،
هروئين به اين مملكت مي آورد و جوانان معصوم را در دام اعتياد مي اندازد و
برادر بي شعورش قرآن آريامهري بچاپ مي رساند ، كه باعث 6 ماه زندان مي گردد
كه 2 ماه در شهر خرم آباد در زندان شهرباني و 4 ماه ديگر را در زندان
كميته مشترك باصطلاح ضد خرابكاري ، در زندان انفرادي توأم با شكنجه هاي غير
قابل تحمل ، بطوريكه تمامي آقايان علماي لرستان كه به ملاقات ايشان رفته
بودند اذعان دارند كه آثار اين شكنجه ها در ظاهر وي پيدا بوده است .
پس از خلاصي از زندان خرم آباد ممنوع المنبر مي شود و ايشان كه تمامي وجودش
به اسلام و آگاهي دادن به مردم مسلمان بود ، به دهات اطراف خرم آباد و بين
عشاير غيور لرستان مي رود و ضمن ارشاد آنها بتعاليم دين مبين اسلام ،
عشاير دلير لرستان را به شورش عليه حكومت غاصب پهلوي تشويق و ترغيب مي
نمايد كه پس از آگاهي ، مأمورين ساواك بلافاصله وي را دستگير و پس از مدتي
زندان وي به ايرانشهر تبعيد مي شود كه در آنجا با برادر همرزمش جناب آقاي
حجت الاسلام و المسلمين حاج سيد علي خامنه اي روبرو مي شود و پس از مدتها
هم منزلي و همسنگري با ايشان و در اثر فعاليتهاي بي حدشان و محبوبيت در بين
برادران اهل تسنن ، ساواك در مي يابد كه وجود اين دو روحاني باعث بهم
ريختن شهر ايرانشهر خواهد شد و لذا آنها را از يكديگر جدا مي نمايد و هر
كدام را به شهري ديگر تبعيد مي كند كه شهيد فخرالدين رحيمي به شهر اقليد
فارس تبعيد مي شود و بلافاصله پس از اجتماعات ضد رژيم مردم مسلمان و به پا
خاسته ايران ، ايشان به تبعيد اهميت نداده و به خرّم آباد سفر مي نمايد و
رهبري مردم را در اجتماعات به عهده مي گيرند و در زماني كه ساواك شبانه به
خانة علماي لرستان حمله مي كند ، همگي را دستگير مي نمايد ، منجمله برادر
بزرگ اين شهيد جناب حجت الاسلام آقاي حاج سيد نورالدين رحيمي و چند نفر از
جوانان پر شور و مسلمان خرم آباد ، ايشان را فراري مي دهند و مدت چند هفته
اي بطور مخفيانه در يكي از دهات نزديك خرّم آباد زندگي مي كنند و پس از
خلاصي روحانيون از زندان كميته ، ايشان بطور آشكار مبارزات خويش را تا
پيروزي انقلاب ادامه ميدهند و مسجد علوي را پس از پيروزي انقلاب بصورت
كميته در ميآورند و جوانان پر شوري را كه سالها عليه حكومت جبار پهلوي به
مبارزه پرداخته بودند ، براي حفظ نظم خرّم آباد سازماندهي مي نمايد والحق
كه خدمات بعداز انقلاب اين شخصيت بزرگوار ، كمتر از دوران سياه آريامهري
ايشان نمي باشد .
وي در سن 36 سالگي از طرف مردم ملاوي به نمايندگي مجلس شوراي اسلامي برگزيده شد و به عضويت در كميسيون طرحهاي انقلاب در آمد .
تا سرانجام در شامگاه خونين 7 تير 60 به همراه 71 تن از ياران امام در دفتر حزب جمهوري اسلامي به فيض شهادت نايل مي آيد .