خوشحالی مادری از تماس فرزندش در جبهه

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، «ملیحه دهقانی» روایت میکند: دفعه اول از بیمارستان نمازی شیراز تماس گرفتند خبر مجروحیت سعید را دادند. کاروان ما به سرکردگی مادر به راه افتاد. خندان رفتیم گریان برگشتیم. بار دوم سعید از اندیمشک زنگ زد؛ گفت در حال برگشت به خانه است. بار سوم سعید با دست مجروح نیمه شب به خانه برگشت برای اینکه مزاحم اهالی خانه نشود از دیوار بالا رفت تعادلش به هم خورد افتاد مچ پایش هم ضرب دید. بار چهارم دوباره از بیمارستان تماس گرفتند که آماده باشیم آمبولانس حامل سعید در راه است.
پنجمین عملیات بود که سعید در آن شرکت کرده بود. همه دوستان سعید برگشته بودند از سعید خبری نشد. یک ماه گذشت هیچکس خبری از سعید نداشت. رفت و آمد دوستان و فامیل بیشتر ما را مشکوک کرده بود. عباس آخرین نفر بود که سعید را دیده بود. در جواب بابا گفته بود: حاجی خیالتون راحت باشه عملیات تموم شده، خبری نیست. سعید بیخیال دنبال گشت و گذار خودشه.
زندگی ما یک جوری فلج شده بود نمیدانستیم چه کار کنیم مادر داشت از دست میرفت. یک روز که به خانه دوستم مریم رفتم ماجرای خانه را برایش گفتم. مریم که در دبیرستان همیشه عقل کل و طراح عملیات شیطنتهای ما بود با شنیدن اوضاع خانه به فکر فرو رفت. وقتی حرف عباس دوست سعید را برایش گفتم سری تکان داد گفت: راست میگهها این سعید لوس ننور هم خیلی بیخیالهها.
بعد نقشهای کشید تا برای مدتی آرامش به خانه ما باز گردد. بد هم نمیگفت اگر چند روز مادر آرام میشد خوب بود. همان جا نقشه را اجرا کردیم. با تلفن آنها شماره خانه ثریا خانم را گرفتیم مریم انگشتش را در گوشه لپش گذاشت و صدایش را تغییر داد خودش را سعید معرفی کرد. خبر سلامتی داد. از پشت پنجره ثریا خانم را دیدم که سراسیمه و هیجان زده به طرف خانه ما میدوید. دمپائی از پایش پرید دستپاچه دوباره پوشید خودش را به خانه ما رساند با مشت در خانه ما را میکوبید تا خبر سلامتی سعید را به مادرم بدهد.
وقتی از پشت پنجره مادرم را دیدم که از خوشحالی در پوست خود نمیگنجید و ثریا خانم را غرق در بوسه کرده بود. ترسیدم. هم ترسیدم هم از خودم بدم آمد. نشستم به گریه کردن. مریم که غافلگیر شده بود دورم میچرخید و میخواست مرا آرام کند نمیتوانست. نمیخواست مادر و خواهرش از موضوع باخبر شوند. تصمیم گرفتم دیگر آن کار را نکنم.
بعد مدتی که آرام شدم قرار شد با مریم به خانه برگردیم تا او بتواند توجیهی برای چشمهای قرمز و باد کرده من بدهد مادر بپذیرد. مادر با دیدن من بینهایت خوشحال شد بغلم کرد و بوسید خبر تماس سعید را به من داد. بعد رو کرد به زنهای همسایه که همه در حیاط ما جمع شده بودند گفت: بمیرم. دخترم میره خونه دوستش برای سعیدم گریه میکنه. قربونش برم الهی. بعد با آب و تاب ماجرای تلفن سعید را گفت و خیلی چیزها هم رویش گذاشت که اصلا مریم نگفته بود، چهل کیلومتر پیشروی کردن، اسیر هم گرفته؛ یک کلاغ چهل کلاغ. دیگر احتیاج به زبان بازی مریم نبود مادرم خودش مشکل را حل کرد.
منبع: کتاب لبخند خاکی (گزیدهای از داستان طنز دفاع مقدس)
