شهید «علی آقارضایی» را بیشتر بشناسیم

به گزارش نوید شاهد شهرستانهای استان تهران، شهید «علی آقارضایی»، دهم شهریورماه سال ۱۳۴۲ زمانی که بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام علیه رژیم ستمشاهی قیام کرده برخی از دوستان و عدهای از دشمنان میگفتند با چه پشتوانهای قیام کردهای؟ امام در پاسخ فرمودند: یاران من برخی در دامان مادران خود هستند، برخی در کوچه پس کوچههای روستاها و شهرها مشغول بازی هستند همگی متعجب شدند، اما آن پیر روشنضمیر با بصیرت مثال زدنیاش آن روز را دیده و از آینده روشن قیام خالصانهاش سخن به میان آورد.
آری از خیل این یاران بیمدعا و مخلص پاسدار شهید علی آقارضایی است که در یکی از روستاهای کهن دماوند روستای بولان در خانوادهای فقیر در دامان مادری متدین و پدری مؤمن پا به عرصه جهان گذاشت و برای گذراندن تحصیلات ابتدایی نزد پدر و مادر بزرگ خود به روستای مرانک رفت؛ روستایی که از دیر باز مهد سادات و علما و مهد مکتب قرآن بوده و در شهرستان دماوند مشهور به دینداری بودند.
از همان دوران نوجوانی اهل کار و تلاش به ویژه کار طاقت فرسای کشاورزی بود. در بدو تشکیل بسیج مستضعفین در آذر ماه ۵۸ به عضویت بسیج در آمد و با شروع جنگ تحمیلی به عضویت سپاه در آمد و پس از طی مراحل گزینش برای گذراندن دوره آموزشی به پادگان امام حسین رفت. این پادگان منبع و معدن خاطرات پاسداران و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس است و حقیقتاً پادگان امام حسین (ع) یک دانشگاه تمام عیار انسان سازی بود.
با چهرهای آرام و متین و نورانیت مثالزدنی در بین همرزمانش اشتهار داشت. به ندرت سخن میگفت و مصداق کلام مولى الموحدین علی (ع) بود که فرمود از ویژگی یاران و دوستانم این است که اگر در سخن گفتن مغلوب شوند در سکوت هرگز مغلوب نمیشوند.
به شدت از لهو و لهب پرهیز میکرد؛ با سخن چینی و غیبت به شدت مخالف بود. اهل ذکر و تهجد بود و این اثر در سیمای نورانیاش به وضوح معلوم بود.
در اوایل سال ۱۳۶۲ به جبهه اعزام شد. از آنجایی که علی، شوق شهادت در سر و آرزوی وصال یار داشت همچنان مولایش امیر مؤمنان (ع) به استقبال شهادت رفت و در کمتر از ششماه از اولین اعزامش شربت شهادت نوشید و در عملیات جان فرسای والفجر ۳ در شهر مهران در تاریخ شانزدهم مردادماه سال ۱۳۶۲ به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
پیکر مطهرش در مزار شهدای روستای مرانک آرام گرفت و مایه عزت و افتخار کشور و شهر دماوند شد.
انتهای پیام/