«اين یک رسم بود بين همه بچه‌های بسيجی كه وقتی از جبهه‌ها به مرخصی می‌آمدند، بدون استثنا وعده شب‌هايشان، مزار شهدا و در كنار دوستان و همسنگرانشان بود. معمولاً هركس بالای مزار دوست خودش می‌رفت و با او خلوت می‌كرد تا از قول و قرارها و وعده وعيدهايی كه بين‌شان گذشته بود بگويد ...» ادامه این خاطره را همزمان با ولادت شهید «علی تاج‌احمدی‌تبریزی» در پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان قزوین بخوانید.