داستان ایثار سرباز جوان رشتی

به گزارش نوید شاهد گیلان؛ امیرحسین صالحی، جوانی بود که حضورش در هر محله‌ای، با نوعی آرامشِ خاص همراه بود. کسانی که او را می‌شناختند، از او یاد می‌کنند مردی که حتی در شلوغ‌ترین جمع‌ها، صدای بلند و رادیکالی نداشت؛ او از آن دسته انسان‌هایی بود که با «ادب» و «سکوتِ باشکوه» خود، جایگاهش را در دل‌ها باز می‌کرد.

مسیر زندگی او با ورزش گره خورده بود. امیرحسین که تحصیلات خود را در رشته تربیت‌بدنی به پایان رسانده بود، تمام توان و اشتیاق خود را در میدان‌های فوتبال می‌ریخت. او برای بسیاری از اهالی فوتبال رشت، فراتر از یک بازیکن، نمادی از تلاش و نظم بود. حضور در تیم «شهدای نخودچر» رشت، تنها بخشی از زیستِ پرجنب‌وجوش او بود؛ او در زمین فوتبال، با هر حرکت و هر پاس، آینده‌ای را می‌ساخت که همگان تصور می‌کردند درخششِ همیشگیِ او در دنیای ورزش خواهد بود.

اما تقدیر، مسیر متفاوتی را برای این تک‌فرزندِ خانواده رقم زد. امیرحسین که قرار بود تکیه‌گاه اصلی پدر و مادرش باشد و در کنار آن‌ها پیر شود، تصمیم گرفت تکیه‌گاهِ اصلیِ میهن باشد. او با پوشیدن لباس خدمت سربازی، در گروه پدافند هوایی خنداب، ایستاد تا از آسمانِ ایران پاسداری کند.

در نخستین روزهای تیرماه ۱۴۰۴، زمانی که وظیفه مقدسِ پاسداری از مرزهای هوایی در جریان بود، آسمانِ وطن شاهدِ پر کشیدنِ این پرنده جوان بود. امیرحسین صالحی، همان‌گونه که در زمین فوتبال با تمام وجود می‌جنگید، در راه خدمت به میهن نیز تا آخرین نفس ایستادگی کرد و در میانِ وظیفه، به لقای پروردگار پیوست.

او رفت، اما ردپای قدم‌هایش در زمین‌های فوتبال رشت و نامش در میان هم‌رزمانِ پدافند، همچنان باقی است. امیرحسین رفت تا به ما یادآوری کند که جوانانِ امروز، نه تنها در دنیای بازی و ورزش، بلکه در میدان‌های بزرگِ ایثار، قهرمانانِ واقعی هستند.

خداحافظ ای سربازِ جوان؛ خداحافظ ای مدافعِ آرام و بااخلاق.