معجزه در پنج‌سالگی؛ روایت نذری که ادا شد

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید علی آذریان ۱۵ تیر ۱۳۳۵ در خانواده‌ای مذهبی در تهران دیده به جهان گشود. پس از پایان دورهٔ راهنمایی، برای کمک به خانواده مشغول کار لوله‌کشی و نصب شوفاژ شد. با آغاز جنگ تحمیلی به جبهه رفت و به‌عنوان آرپی‌جی‌زن خدمت کرد. او ۲۸ آبان ۱۳۵۹ در منطقهٔ سومار با اصابت خمپاره به سنگرش به شهادت رسید و پیکرش مفقودالاثر شد.

در ادامه مادر شهید علی آذریان، بتول حسین‌پور صادقی، روایت کرده است.

در تقویم خاطرات من، روزهایی هست که فراتر از یک حادثه، نشانه‌ای از تقدیر الهی برای «علی» بود. گویی خداوند او را از همان کودکی برای خود برگزیده بود و در تلاطم حوادث، پناهش می‌داد.

پنج ساله بود؛ کودکی پر از شور و زندگی. آن روز، حادثه‌ای تلخ، آرامش خانه‌مان را به هم زد. آب جوش سماور بر پیکر نحیفش ریخت و سوختگی شدیدی تمام ناحیه پا، دست و پشت او را فرا گرفت. درد به حدی بود که امیدی به بهبودش نداشتیم و من، با قلبی شکسته، تنها کارم استغاثه به درگاه حق بود.

اما معجزه رخ داد. به لطف پروردگار و در اوج ناباوری، زخم‌های علی چنان رو به بهبودی رفت که مدتی بعد، حتی کمترین اثر یا جای سوختگی روی پوستش باقی نماند؛ انگار که هیچ‌گاه حادثه‌ای رخ نداده است. آنجا بود که فهمیدم دست قدرت الهی پشتیبان این کودک است.

داستانِ پناهِ خدا بودنِ او به همین‌جا ختم نشد. علی در شش سالگی نیز به بیماری سختی دچار شد که باز هم توان او را گرفت، اما باز هم عنایت پروردگار شامل حالش شد و او را از بستر بیماری سالم و سلامت بلند کرد تا سال‌ها بعد، در مسیری بزرگتر و آرمانی والاتر، گام بردارد.

امروز که به آن روزها فکر می‌کنم، می‌بینم علی از همان ابتدا امانت خدا بود؛ امانتی که خداوند او را بارها از خطرات حفظ کرد تا در نهایت، با مدال افتخار «شهادت»، او را نزد خود فراخواند.

انتهای پیام/