رزمندهای که شهادت را افتخار خود میدانست

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید «قدرتالله عیسیپور زنگنه»، فرزند عسگر، پنجم خردادماه سال ۱۳۲۷ در خانوادهای مذهبی در دهستان ویژنان از توابع شهرستان گیلانغرب دیده به جهان گشود. تربیت در محیطی مذهبی و برخورداری از آموزههای دینی خانواده، از او فردی صادق، متعهد و پایبند به ارزشهای اخلاقی و شرعی ساخت.
او سالها برای کمک به پدر در تأمین معاش خانواده، در مناطق دور از زادگاهش به کار و تلاش مشغول بود؛ اما با آغاز جنگ تحمیلی و حمله نیروهای بعثی عراق به مرزهای کشور، به زادگاه خود بازگشت تا در دفاع از سرزمینش در کنار دیگر رزمندگان حضور داشته باشد.
شهید عیسیپور در سالهای ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ بهعنوان بسیجی در جبهههای غرب کشور حضور یافت و با شجاعت و روحیهای خستگیناپذیر در برابر دشمن ایستادگی کرد. دلاوریهای او در میدان نبرد، همواره زبانزد همرزمانش بود.
او هرگاه پس از مدتی حضور در جبهه به مرخصی میآمد، مدت زیادی در کنار خانواده نمیماند و با شتاب به منطقه بازمیگشت. حتی هنگام بازگشت از مرخصی، از خانواده عذرخواهی میکرد که به دلیل احساس مسئولیت و وظیفهای که بر عهده دارد، نمیتواند بیشتر در کنار آنان بماند.
این رزمنده دلاور بارها از شهادت سخن گفته بود و به خانوادهاش اطمینان میداد که سرانجام در راه دفاع از میهن به شهادت خواهد رسید. او از پدرش میخواست در نبود او، برادران کوچکترش را که در آن زمان چهار، شش و هشت سال داشتند، برای ادامه تحصیل حمایت کند و در این زمینه کوتاهی نداشته باشد.
خانواده بارها از او درخواست کرده بودند ازدواج کند و حتی یکی از دختران فامیل را برای ازدواج با او در نظر گرفته بودند؛ اما شهید عیسیپور تصمیم داشت تا روشن شدن سرانجام جنگ، ازدواج نکند. او معتقد بود که به شهادت خواهد رسید و به همین دلیل نمیخواست مسئولیت زندگی مشترک را بر عهده بگیرد.
آخرین دیدار؛ وداعی که به شهادت انجامید
در آخرین باری که شهید عیسیپور به مرخصی آمد، پدرش شب پیش از بازگشت او به جبهه، در خواب پیکر خونآلود فرزندش را دید. صبح روز بعد، هنگامی که قدرتالله خود را برای بازگشت به منطقه آماده میکرد، پدر از او خواست چند روز دیگر در کنار خانواده بماند؛ اما او نپذیرفت.
پدر که از خواب شب گذشته متأثر بود، به فرزندش گفت: «پسرم، به خدا سوگند این آخرین باری است که تو را میبینم و این بار شهید خواهی شد؛ من منتظر بازگشت تو نیستم.»
شهید قدرتالله عیسیپور در پاسخ به پدر گفت: «شهادت افتخار هر رزمندهای است و هرچه خدا بخواهد، همان خواهد شد.»
او پس از پایان مرخصی به جبهه بازگشت و چند روز بعد، در صبح روز ۲۸ آبانماه سال ۱۳۶۰، در منطقه عملیاتی تنگه حاجیان به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
سرانجام پیکر مطهر شهید قدرتالله عیسیپور زنگنه در آرامگاه طارم، واقع در زادگاهش دهستان ویژنان، به خاک سپرده شد و نام او بهعنوان یکی از رزمندگان دلاور دوران دفاع مقدس در تاریخ ایثار و مقاومت مردم گیلانغرب ماندگار شد.
انتهای پیام/